Buddaviylik dinining vujudga kelishi miloddan avval VI asrda Hindistonning Lumbini shahrida Siddhartha Gautama (keyingi paytda Buddaviylikning asoschisi sifatida tanilgan) tug'ilganidan boshlanadi. U dunyoviy hayotning muqarrar azoblaridan qochish uchun meditatsiya va aqliy rivojlanish yo'lini tanladi. U yig'ilgan bilimlarini tarqatish uchun butun Hindiston bo'ylab sayohat qildi, o'z talimotini tarqatdi va ko'plab izdoshlarga ega bo'ldi. Buddaviylik tezda Janubi-Sharqiy Osiyo, Markaziy Osiyo va Sharqiy Osiyoga tarqaldi, madaniy va diniy hayotga chuqur ta'sir ko'rsatdi.
Buddaviylikning asosiy manbalari Sutta Pitaka, Vinaya Pitaka va Abhidhamma Pitaka bo'lgan Tripitaka (Uch to'plam)dir. Uchta asosiy oqim mavjud: Theravada, Mahayana va Vajrayana. Theravada "Qadimgi Oqim" deb tarjima qilinadi va asl Buddaviylik talimotiga sodiq qoladi. Mahayana "Barcha mavjudotlarni xudoylikka olib boruvchi" deb tarjima qilinadi va bodhisattva konsepsiyasiga e'tibor qaratadi. Vajrayana tibetlik Buddaviylikning bir shakli bo'lib, tantrik amaliyotlarga e'tibor qaratadi.
Markaziy Osiyoda Buddaviylik milodning birinchi asrlari va 10-asrgacha keng tarqalgan. Bu mintaqada Buddaviylik madaniyati, san'ati va me'morchiligi, masalan, Afrosiyob, Balx va Samarqanddagi ibodatxonalar va haykaltaroshlik asarlari bilan namoyon bo'lgan. Buddaviylik Markaziy Osiyo madaniyatiga chuqur ta'sir ko'rsatdi, til, san'at va falsafaga o'z izini qoldirdi. Bugungi kunda ham bu mintaqada Buddaviylik madaniyati va merosi saqlanib qolgan.
Buddaviylik dunyodagi eng ta'sirli dinlardan biri bo'lib, miloddan avval VI asrdan beri odamlar hayotiga chuqur ta'sir ko'rsatib kelmoqda. Ushbu ta'limot dunyoviy azoblar va azoblardan qutulish yo'lini ko'rsatadi, meditatsiya va aqliy rivojlanish orqali erishiladi. Buddaviylikning uchta asosiy oqimi - Theravada, Mahayana va Vajrayana - turli madaniyatlar va jamiyatlarda turlicha tarqalgan. Markaziy Osiyoda Buddaviylik madaniyati, san'ati va me'morchiligi bilan bog'liq bo'lgan boy meros qoldirgan.